Şu olgunluk meselesini bir konuşalım mı?Çünkü ben artık bazı kavramların yanlış kullanıldığını düşünüyorum. Özellikle de insanın her türlü saçmalığa katlanmasını olgunluk diye pazarlayanlara ayrı bir gıcığım.

Birisi sana saygısızlık yapıyor, olgun ol. Birisi seni aptal yerine koyuyor, alttan al. Birisi haddini aşıyor, büyüklük sende kalsın. Birisi üç kuruşluk karakteriyle sana hayat dersi vermeye kalkıyor, gülümse. Ulan ne yapalım? Madalya mı takalım? Ben artık bazı insanlara cevap vermemeyi olgunluk olarak değil, enerji tasarrufu olarak değerlendiriyorum. Çünkü her önüne gelene laf anlatmaya kalksan ömrün yetmez. Bir noktadan sonra insanın karşısındakini ikna etme isteği de bitiyor. Bırak, ne düşünüyorsa düşünsün. Kafasında benimle ilgili nasıl bir film çekiyorsa çeksin. Başrolü de kendisine versin, figüranlığı da. Hatta isterse yönetmen koltuğuna otursun. Benim o sete uğrayacak hâlim yok. Bir de şu “Sen değişmişsin” cümlesi var. Evet kardeşim, değiştim. Eskiden bazı şeyleri açıklamaya çalışıyordum, şimdi açıklamıyorum. Eskiden herkesi anlamaya çalışıyordum, şimdi bazılarının anlaşılmaya değmediğini düşünüyorum. Eskiden kırılmamak için uğraşıyordum, şimdi kırıldığım yerde fazla oyalanmıyorum. Bunun adı karakter gelişimi mi, yaşlanma mı, yoksa insanlardan illallah etmek mi bilmiyorum. Ama bir şey biliyorum.İnsanın hayatında bazen büyük kararlar almasına gerek yok. Küçük bir “Yok artık, seninle uğraşamam” cümlesi de hayat kalitesini yükseltebiliyor. Herkese yetişmek zorunda değiliz. Herkesi memnun etmek zorunda değiliz. Her saçmalığı da kişisel gelişim fırsatına çevirecek değiliz. Bazen biri gerçekten saçmalıyordur. Ve bunu fark etmek için üç günlük meditasyon kampına gitmeye gerek yoktur. Neyse, ben biraz olgunlaşmaya gidiyorum. Birileri yine saçmalamaya başlamadan önce şu kahvemi içeyim.